Codzienność pod lupą

Wystarczy czasem kilka sekund. Patrzysz na człowieka i już coś o nim myślisz. „Ale ona jest wyniosła”. „On jest jakiś dziwny”. „Zobacz, jak się ubiera”. „Ona chyba ma ze sobą problem”. „On jest nieprzyjemny”. Czasami nawet nie potrzebujemy rozmowy. Wystarczy wygląd, sposób poruszania się, ton głosu, kilka słów, zachowanie przy innych osobach. Nasz umysł bardzo szybko tworzy historię. I co ciekawe – często jesteśmy przekonani, że nie tworzymy historii. My po prostu „widzimy, jaki ktoś jest”. Tylko czy rzeczywiście? Widzimy

O tym, dlaczego tak trudno odpuścić, zaufać i pozwolić życiu być choć trochę poza naszym planem Kontrola daje nam coś bardzo kuszącego – poczucie bezpieczeństwa. Kiedy wiem, co się wydarzy, kiedy mam wszystko zaplanowane, kiedy przewiduję możliwe problemy i przygotowuję się na każdą ewentualność, przez chwilę czuję spokój. „Mam to pod kontrolą”. To zdanie potrafi naprawdę uspokajać. Tylko że jest jeden problem. Życie nigdy nie będzie w całości pod naszą kontrolą. I im bardziej próbujemy je kontrolować, tym więcej energii

O potrzebie akceptacji, lęku przed oceną i wolności bycia sobą „Mam gdzieś, co myślą o mnie inni”. To zdanie słyszymy coraz częściej. Mówimy je wtedy, kiedy chcemy pokazać, że jesteśmy niezależni, silni i nie pozwalamy innym decydować o naszym życiu. I czasami rzeczywiście tak jest. Czasami przychodzi moment, w którym człowiek naprawdę przestaje żyć pod dyktando cudzych opinii. Przestaje się tłumaczyć. Nie potrzebuje już wszystkim udowadniać, że ma rację. Nie zastanawia się godzinami, czy ktoś go dobrze ocenił. Ale jest

Dlaczego tak często za nim pędzimy, zamiast je tworzyć? Szczęście. To jedno z tych słów, które wszyscy znamy, a jednocześnie każdy rozumie je trochę inaczej. Kiedy pytamy ludzi, czego najbardziej pragną, bardzo często odpowiadają: „Chcę być szczęśliwy”. Tylko co właściwie oznacza to „szczęśliwy”? Dla jednej osoby będzie to zdrowie. Dla innej miłość, rodzina, własny dom, pieniądze, spokojne życie albo poczucie bezpieczeństwa. Ktoś marzy o podróży, ktoś o przejściu na emeryturę, ktoś o znalezieniu partnera, a ktoś po prostu o tym,

  Bliskość jest jedną z naszych podstawowych potrzeb. Potrzebujemy drugiego człowieka nie tylko po to, żeby z nim być, ale przede wszystkim po to, żeby czuć: „Jestem dla kogoś ważny. Ktoś mnie widzi. Mogę być sobą i nie muszę cały czas udawać, że wszystko jest w porządku”. A jednak bliskość potrafi być trudna. Czasem bardzo chcemy mieć kogoś blisko, a kiedy ktoś rzeczywiście zaczyna się do nas zbliżać, pojawia się napięcie. Zaczynamy się wycofywać, zamykamy się, potrzebujemy więcej przestrzeni. Albo

Czasem największą przeszkodą nie jest brak czasu, ale nasze przekonania. „Usiądź na chwilę.” „Odpocznij.” To tylko dwa proste zdania. A jednak dla wielu osób są zaskakująco trudne do wykonania. Zdarza się, że człowiek ma wolne popołudnie, nie musi nigdzie się spieszyć, a mimo to nie potrafi usiąść spokojnie. Po kilku minutach zaczyna rozglądać się za kolejnym zajęciem. Może trzeba nastawić pranie. Umyć okna. Posprzątać szufladę. Odpisać na wiadomości. Zrobić „coś pożytecznego”. Jakby sam odpoczynek nie był wystarczająco wartościowy. Dlaczego tak

Czasem zaczyna się od jednej rzeczy. Niepokojącej wiadomości. Trudnej rozmowy. Zachowania bliskiej osoby. Problemów w pracy. Pieniędzy, których jest mniej, niż potrzebujemy. Wyniku badania. Telefonu, który nie zadzwonił. Wiadomości, na którą ktoś nie odpowiedział. Na początku jest konkretna sytuacja. Ale potem zaczynamy o niej myśleć. Wracamy do niej w głowie. Analizujemy. Przypominamy sobie szczegóły. Zastanawiamy się, dlaczego ktoś tak postąpił. Przewidujemy, co może wydarzyć się dalej. Szukamy informacji. Rozmawiamy o tym z innymi. Jedna myśl uruchamia następną. I czasem nawet

Narzekanie jest tak powszechne, że często nawet go nie zauważamy. „Ale dziś gorąco…” „Znowu wszystko drożeje.” „Nic się nie układa.” „Kiedyś to było lepiej.” Takie zdania słyszymy niemal każdego dnia. W sklepie, na przystanku, przy rodzinnym stole, a czasem… we własnej głowie. Czy to oznacza, że jesteśmy pesymistami? Niekoniecznie. Nasz mózg nie szuka szczęścia. Szuka bezpieczeństwa. To może być zaskakujące, ale mózg człowieka został zaprogramowany przede wszystkim do przetrwania. Przez tysiące lat nasi przodkowie musieli szybko zauważać zagrożenia. Ci, którzy

„Nie chwal dnia przed zachodem słońca.” „Za dobrze już jest.” „Jeszcze się coś wydarzy.” Czy zdarzyło Ci się usłyszeć takie słowa? A może sam lub sama je kiedyś wypowiedziałeś? To ciekawe, jak często nie pozwalamy sobie po prostu cieszyć się tym, co dobre. Kiedy wszystko układa się po naszej myśli, zamiast odetchnąć z ulgą, gdzieś z tyłu głowy pojawia się myśl: „To chyba zbyt piękne, żeby trwało”. Jakby spokój był podejrzany. Jakby radość była zapowiedzią czegoś złego. Większość z nas

Codzienność pod lupą Czy naprawdę wystarczy zmienić pracę, partnera albo okoliczności, żeby poczuć się szczęśliwszym? A może największa zmiana zaczyna się dużo wcześniej – od odpowiedzi na pytanie: Kim jestem? Większość z nas marzy o zmianie Chcemy spokojniejszego życia, lepszych relacji, satysfakcjonującej pracy, większej pewności siebie czy poczucia bezpieczeństwa. Wydaje nam się, że kiedy zmieni się świat wokół nas, wtedy wreszcie poczujemy się dobrze. Czekamy: na lepszą pracę, na więcej pieniędzy, na odpowiedniego partnera, na moment, w którym będzie łatwiej.