Patrzę przez okno. Świeci słońce. Jest ciepło jak na jesień. Niektóre kwiaty wciąż kwitną, choć drzewa powoli zrzucają liście. W powietrzu czuć już jesień. Ten charakterystyczny zapach, którego nie da się pomylić z żadną inną porą roku.

I nagle pojawia się myśl: czy ja naprawdę to widzę? Czy naprawdę jestem tutaj?

Nie tylko patrzę, ale widzę. Nie tylko jestem w domu, ale jestem w tej chwili. Czuję ciepło, światło, zapach powietrza. Jestem częścią tego wszystkiego.

I coraz częściej myślę, że właśnie tego uczę się teraz najbardziej – po prostu żyć.

Nie planować życia na później. Nie czekać na moment, kiedy wszystko będzie już poukładane. Nie myśleć ciągle o tym, co jeszcze trzeba zrobić, zabezpieczyć, przewidzieć i dopilnować.

Tylko być.

Tu.

Teraz.

I okazuje się, że to wcale nie jest takie proste.

Kiedy jesteśmy w trybie przetrwania, życie przechodzi obok

Przez wiele lat możemy żyć w stanie ciągłego czuwania.

Muszę pamiętać.

Muszę dopilnować.

Muszę przewidzieć.

Muszę zrobić.

Muszę wiedzieć.

Muszę się przygotować, bo przecież coś może się wydarzyć.

Z zewnątrz takie życie może wyglądać całkiem dobrze. Człowiek jest odpowiedzialny, zorganizowany, zaradny. Wszystko jest dopięte. Sprawy załatwione. Rodzina zaopiekowana. Praca wykonana.

Tylko co dzieje się w środku?

Często jest tam napięcie. Zmęczenie. Niepokój. Ciągłe poczucie, że jeszcze nie można odpuścić.

A przede wszystkim – nie ma teraźniejszości.

Bo kiedy jesteśmy w trybie przetrwania, nasze życie bardzo często toczy się w głowie, a nie w rzeczywistości.

Jesteśmy przy obiedzie, ale myślimy o tym, co trzeba zrobić wieczorem.

Jesteśmy na spacerze, ale zastanawiamy się, co wydarzy się jutro.

Leżymy w łóżku, ale wracamy do rozmowy sprzed kilku dni.

Jedziemy na urlop, ale już planujemy, co będzie po powrocie.

Czekamy na weekend.

Potem czekamy na wakacje.

Potem na święta.

Potem na moment, kiedy będzie więcej pieniędzy, mniej pracy, spokojniej w domu, kiedy dzieci dorosną, kiedy coś się wyjaśni.

Ciągle czekamy na życie.

Tylko że ono już się dzieje.

„Będę żyć, kiedy…”

To jedno z bardziej podstępnych przekonań, jakie możemy nosić w sobie.

Będę żyć, kiedy skończę to, co mam do zrobienia.

Będę odpoczywać, kiedy wszystko będzie załatwione.

Będę się cieszyć, kiedy będę miała więcej pieniędzy.

Będę spokojny, kiedy będę wiedział, że wszystko jest bezpieczne.

Będę szczęśliwa, kiedy wydarzy się coś, na co czekam.

Tylko że lista rzeczy do zrobienia nigdy się nie kończy.

Zawsze pojawi się coś nowego.

Nowy problem. Nowy obowiązek. Nowy plan. Nowe „muszę”.

I nagle mijają miesiące. Lata.

A my ciągle jesteśmy w drodze do momentu, w którym wreszcie zaczniemy żyć.

Tylko czy taki moment kiedykolwiek przychodzi?

Kontrola zabiera nam nie tylko spokój

Dużo mówi się o tym, że kontrola męczy. Że powoduje napięcie. Że trudno przy niej odpocząć i zaufać.

Ale jest jeszcze jedna jej cena, o której rzadziej myślimy.

Kontrola zabiera nam kontakt z życiem.

Kiedy cały czas sprawdzamy, przewidujemy i zabezpieczamy się przed tym, co może się wydarzyć, jesteśmy skupieni na tym, czego jeszcze nie ma.

Nie zauważamy tego, co już jest.

Możemy mieć piękny dzień, ale zamiast go przeżyć, martwimy się o jutro.

Możemy siedzieć przy stole z ukochaną osobą, ale zamiast być z nią, jesteśmy w swoich myślach.

Możemy spacerować po lesie i nawet nie zauważyć zapachu drzew.

Możemy mieć wokół siebie ludzi, których kochamy, a jednocześnie być tak zajęci codziennością, że przestajemy naprawdę ich widzieć.

To jest chyba jedna z najbardziej smutnych rzeczy.

Życie nie zawsze zabiera nam czas. Czasami to my nie jesteśmy obecni w czasie, który dostaliśmy.

Dlaczego tak trudno pozwolić sobie na radość?

Jest jeszcze coś.

Czasami nawet wtedy, kiedy życie daje nam coś dobrego, nie potrafimy tego przyjąć.

Pojawia się myśl:

„Za dobrze jest”.

„Jeszcze się coś wydarzy”.

„Nie ciesz się za wcześnie”.

„Lepiej nie zapeszać”.

I zamiast pozwolić sobie poczuć radość, zaczynamy czekać na moment, w którym wydarzy się coś złego.

Jakby radość była niebezpieczna.

Jakby spokój oznaczał, że za chwilę coś nas zaskoczy.

To również może być pozostałość po życiu w ciągłym czuwaniu.

Jeśli przez długi czas byliśmy przyzwyczajeni do napięcia, spokój może wydawać się czymś obcym.

Kiedy nic się nie dzieje, umysł zaczyna szukać czegoś, co mogłoby się wydarzyć.

A przecież nie musimy psuć dobrej chwili tylko dlatego, że nie wiemy, jak długo potrwa.

Możemy być szczęśliwi dzisiaj, nawet jeśli nie wiemy, co będzie jutro.

Możemy cieszyć się spotkaniem, nawet jeśli kiedyś się skończy.

Możemy zachwycić się jesiennym słońcem, choć wiemy, że za chwilę nadejdzie zima.

Nie musimy posiadać dobra na zawsze, żeby móc się nim cieszyć.

Życie nie jest gdzieś indziej

Myślę, że długo szukamy życia w wyjątkowych momentach.

Wielkiej miłości.

Wielkiej podróży.

Ważnego sukcesu.

Dużej zmiany.

Spełnienia jakiegoś marzenia.

I oczywiście te rzeczy są ważne. Dają nam radość i poczucie sensu.

Ale większość naszego życia nie składa się z wielkich wydarzeń.

Składa się z poranków.

Rozmów.

Posiłków.

Spacerów.

Zapachu kawy.

Słońca wpadającego przez okno.

Śmiechu.

Ciszy.

Czyjejś dłoni.

Deszczu za oknem.

Kwiatów, które jeszcze kwitną, choć jest już jesień.

To właśnie jest życie.

Nie próba generalna.

Nie poczekalnia.

Nie czas między jednym ważnym wydarzeniem a drugim.

To jest ono.

Uczę się być w swoim życiu

Sama coraz bardziej widzę, że nauczenie się bycia w teraźniejszości jest procesem.

Kiedy przez lata żyło się w kontroli, nadodpowiedzialności, lęku i ciągłym czuwaniu, nie wystarczy powiedzieć sobie: „Od dzisiaj będę spokojna i będę cieszyć się życiem”.

To tak nie działa.

Trzeba nauczyć się zauważać moment, w którym znowu uciekamy w przyszłość.

Zauważyć, że znowu coś analizujemy.

Że znowu próbujemy przewidzieć.

Że zamiast doświadczać chwili, zaczynamy ją oceniać.

I wtedy można wrócić.

Do oddechu.

Do ciała.

Do tego, co widzę.

Do tego, co słyszę.

Do człowieka, który siedzi obok.

Do filiżanki kawy.

Do jesiennego słońca.

To nie jest nic wielkiego.

Ale właśnie z takich małych powrotów buduje się obecność.

Spróbuj dziś naprawdę być

Mam dla Ciebie proste ćwiczenie.

Nie potrzebujesz do niego żadnego specjalnego miejsca ani czasu.

Wybierz dzisiaj jedną zwyczajną czynność.

Może będzie to picie kawy. Spacer. Jedzenie obiadu. Prysznic. Siedzenie na ławce. Patrzenie przez okno.

Przez kilka minut niczego nie rozwiązuj.

Nie planuj.

Nie analizuj.

Nie sprawdzaj telefonu.

Po prostu zauważ.

Co widzisz?

Co słyszysz?

Co czujesz w ciele?

Jaki jest zapach powietrza?

Jak smakuje to, co pijesz albo jesz?

Co dzieje się wokół Ciebie?

I przede wszystkim: czy możesz przez tę chwilę niczego nie poprawiać?

Nie musisz być bardziej produktywny.

Nie musisz czegoś osiągać.

Nie musisz niczego naprawiać.

Po prostu bądź.

A potem zadaj sobie jedno pytanie:

„Gdybym nie czekał na lepszy moment, co dobrego mogę zauważyć właśnie teraz?”

Życie jest darem, ale nie możemy go odłożyć na później

Nie wiemy, ile mamy czasu.

To zdanie może brzmieć poważnie, ale nie musi być powodem do lęku. Dla mnie jest raczej przypomnieniem, że życie nie powinno być czymś, co odkładamy na później.

Nie wtedy, kiedy wszystko będzie idealnie.

Nie wtedy, kiedy już nic nie będzie trzeba zrobić.

Nie wtedy, kiedy będziemy mieli pewność, że wszystko się uda.

Teraz.

Z tym, co jest.

Z tym, co mamy.

Z tym, kim jesteśmy.

Może nie wszystko w naszym życiu wygląda tak, jak sobie kiedyś wyobrażaliśmy. Może są rzeczy, które chcielibyśmy zmienić. To jest w porządku. Możemy działać, podejmować decyzje, budować nowe życie.

Ale jednocześnie możemy przestać czekać z życiem do momentu, kiedy wszystko się zmieni.

Bo życie nie zacznie się wtedy.

Ono już trwa.

I być może najważniejsze pytanie nie brzmi dzisiaj: „Co jeszcze muszę zrobić, żeby moje życie było lepsze?”.

Może warto zapytać:

„Czy ja w ogóle jestem w swoim życiu?”

Czy widzę to, co jest?

Czy potrafię przyjąć dobrą chwilę bez lęku, że zaraz się skończy?

Czy potrafię poczuć wdzięczność bez potrzeby posiadania wszystkiego?

Czy umiem czasami po prostu usiąść i niczego nie naprawiać?

Czy potrafię pozwolić sobie na radość?

Ja sama wciąż się tego uczę.

Uczę się, że nie muszę cały czas czuwać. Że nie wszystko wymaga kontroli. Że nie każdą chwilę trzeba wykorzystać. Że można po prostu być.

Patrzeć przez okno.

Widzieć słońce.

Czuć jesień.

Zauważać kwiaty, które jeszcze kwitną.

I pomyśleć:

„To jest moje życie. Jestem tutaj. I chcę je naprawdę przeżyć.”

Może właśnie od tego zaczyna się powrót do siebie.

Nie od kolejnego planu.

Nie od kolejnego zadania.

Nie od tego, żeby stać się kimś innym.

Tylko od zatrzymania się i zobaczenia tego, co już jest.

Bo życie nie czeka na nas gdzieś za rogiem. Ono dzieje się właśnie teraz.